به هم خندیدیم
قاب گریه ها رویش کرد
انقدر که همدیگر را نشناختیم
برج ها جلوی چشممان ریخت
ما شدیم سبد پر از تصمیم
برایمان نقشه کشیدند
شعر با شاعر در خیابان اتفاق تنها ماند
کیلسا ها روزهای یک شنبه برای هم دعا میخواندند
ومساجد هرروز در سجدها شکر گذاری میکردند
وای چقدر فراموشی سخت است
قرار بود امشب برای همیشه بروم
اما با این همه حرف اضافه نشد
در تنهابی اسیر شدیم
تا دیگران راه برای رسیدن پیدا کنند
دفتر این ماجرا باز است
خواستید
برگه اولش را در زمان برایتان گذاشتیم
حتما بخوانید
دفتر زمان خیالی بر نوشتار زیستن بود
در این باور کوشا باشید
