باور کن

موریانه

چه بی کارشده اند

ما را که میخورند

سیر نمی شوند

و ما بی تکلیف با خط کش همدیگر را تنبیه می کنیم

انقدر که خسته بشویم

ته ماند ها چه کوتاه شدند

هیچکی از حال شان با خبر نیست

همین کندوی عسل امروز داخل مغازه جا خوش کرده بود

همه چی عوض شده است

نان افتاده روی را زمین را بر نمیدارند

وببوسند

یاد آن همه احترام به خیر

باهمین اخلاق کج و ماوج

سر هم کلاه بزرگ میگذاریم

تا المپیک ما را قهرمان کنند

درک این همه حرف برای جهان

واقعا سخت است

باور کن