میان این همه سکوت
بدان نجوایی شنیده می شود
تو از آخرین قبیله
وما از اخرت هم باشیم
هنجار فرسوده به زمان برای زیستن
اشک شوق خواهد ریخت
ونشانه های به ستوه آمده
از خود دور نخواهد ماند
ما در تجلیگاه عبودیت پر از نشانه خواهیم
بود
اگر ما هم در کنار رودهای به دریا رفته
گمان را از هم جدا کنیم
عبرت بهترین جواب را برای چراهایمان
نشان خواهد داد
تکبیر گاه هر صدایی بهترین سروده خواهد بود
مانده ایم به هوشیاری نبضی که در جریان
خواهد افتاد
دیوانگی ستاره های در هم پیچیده را
به نشانی منضومه ها نشان خواهند داد
مانده ام تا عرش را از فرش نجات دهیم
ودر ستونگاه به هم ایستاده
جریان نگاهی برای همه دیدارها یمان
با همه خوبی و بدی ها باشیم
دوستی ها بمانند و بدی ها یاد بگیرند
چگونه با هم در کنار هم باشیم
باشد که باشیم