از شعر شاعر می بافم
از خودم هیچ
تا گلیم فهمیده فهم
مرا بدرستی
در خودش پهنم کند
در سرزمینی که کلاغ هایش ارزویی طلب نکنند بی زارم
یکی امد و گفت چرا
تا شب
ای میگفت و میرفت
تا سرش به جایی خورد
فهمید
راه را اشتباهی امده است
برگشت تا دید
که صبح شده است
زندگی دو بال برای پرواز داشت
ماچی داشتیم
ی