از روزگار بپرس
قرار همان لبخند همیشگی بود
خورشید برای آسمان می درخشید
وماه هم برای زمین
این پایان شب و روز نبود
عمر زمان تا خدا طولانی ست
چشم باز کن ببین
اینجا و آنجا کجا ست
خودت را به ندانستن ننداز
آنجا همین جاست
قرارمان نه به سر تاج گذاشتن بود
نه کلاه بر سر برداشتن
بی ستاره هم می شود
به اخر آسمان رسید
اگر از خود به خدا رسیده باشی
جهان به دور تو میگردد
زندگی نه تاج گذاشتن بود
ونه خود خراب کردن
همان راهی که از درون آن نطفه آمدی
رسیدن برای همه کافی ست