چقدر ماشین تو راهی شدیم
یادت هست
پنچر که می شدیم
دهانمان پر از فوحش می شد
بعد مقصر که می شدسم
به بوسیدن هم راضی می شدیم
زمان از ما گریز ان می شد
کاری از ما بر نمی آمد
غرور تنبیه مان می کرد
تا آدم باشیم
اگر یادت باشد
هیچوقت از هم دور نمی شدیم
دنیا بهتر می دید
بعد از این همه دعوا
همدیگر را چقدردوست داشتیم
یادش نمی رود