انییییییی

آنی که مو سفید کرده ست ایینه نیست

عبرت ز دیوار ریخته حادثه نیست

حاصل این جمع اگر به فرد هم برسد

برای دیدن گریه ادم و حوا کنایه نیست

تمام نمی شود گریه از لبان خنده ای

شکوفه از شکوه ادمیت می روید

تاج هم بر سر کنید

خجل از زبان ست درگلوی هر عالمی

به نذر صداقت کلام گفتیم

حلال باش

اگر بدانی و بخواهی و بخوانی

همه در خمره هم جمع اند

اگر تو به این سر راز برسی

جهان به پایت بیفتد

چاره این باشد

به هر کجا سفر کنید

در این چاه به چال افتاده

عبرت ست برای همه

خواه بدانی و خواه ندانی

به اتمام نمی رسد سطر اخر کلام

تا زبان در گلو هست

هنجره هم که باشی

شروعی ست در هر نقطه از سلام

پاینده باش

ت