قبل از تو ادمک بودم
جهان که گنده شد
تبدیل به ادامس شدم
مدتها بی خود در خود نبودم
کتاب مرا نوشت
انوقت قلم مو رقصید
یادم رفت بگویم
کیستم
همون ادم جلو اینه شکسته اقبال بودم
امید ناامید نشد
هر چه نوشتیم خط را فدای صفحه کردیم
به هیاهو رسیدیم
نقطه در نقطه جا ماند
و ما در سیاره خدا ماندیم
تا بیشتر همدیگرا بنویسم
کاغذ تنها شد
این سرنوشت
ادمک و ادامس نوشته بود
