کفش هایم را در جاده کهولت سن جا گذاشتم از کسانی که گذرشان به مهد کودک
جهان میخورد جاکفشی وجودم را در تالار شهر به نمایش بگذارند تا حرفهایم را بهتر ببینند
تمام حرفهایم به انانی بود که گفتند این اقا هیچی حالیش نیست نمی دونه چی داره می نویسه خودشم معلوم نیست چی داره میگه
بعد این اتفاق نفرین تان نمیکنم دعا میکنم
خدا به عقل تان اضاف کند تا دیگر پای قضاوت دلیل ها را شکنجه افکار تان نکنید
بعضی ها خیال میکنند علامه هستند به فکرشان رجوع میکنی تفاله های زشت بیهودگی رگ مغزشان گرفته واعتراف هم نمیکنند تا زمانی که دیگر از کار بیفتند
ما که می نویسیم در حد یک جمله هم باشد
هستند افرادی به درون بیشتر سفر میکنند نه به ظاهر ادم
چه خوش باشد نگار خوش رویان
به جان بگشادگی عرض ادب را
به هستی فکرشان زیبا بروید
چه خوش باشد زبان خوش زبانان
در گفتن هر کلامی دقت داشته باشید تا گزندی وجودتان را آلوده به پستی و نیستی
نکند
عالم بی عمل به جایی نمیرسد