اززززز

صبور که می شوی

برج احساس بلند قامت می شود

سرت به سوگ میخورد

بی قراری ات اوت می کند

و چگونه بودنت

سراغی از تو دیگر نمی گیرد

همان رفتن برایت

امدنی تکررار انگیز می شود

انقدر می مانی شکوفه های

برفی یخ زدن شان را جشن می گیرند

کوچه از کوچه در مه می ماند

تا شایدکی بروید

چه راز عمیقی ست

زیستن