ادمیت

سری به سر بی تن ما بزن و گری را که برایم کنده بودی آماده کن نگذار وقت ترا به جهنم

دعوت کند از خود که رها شوی مرا هم از خود رها خواهی یافت

دست از ورق بردار بگذار خط شکسته بی رنگ تبار زنگ بار بی ریایی شود بر ترازوی سنگین

ارزوهایت

و چه قدر خودت را بعد از این ماجرا خواهی دید بی تعارف فدا دین باش تا گزندی به ایمانت حمله ور نگردد

خود سرانه هیچگاه خودت را به دام نداشت ها نیندازانجاکه ترا می شناسند ادرس گم شدنت را پیدا خواهند کرد

راهی که تو خواهی رفت پیدا شدن است

گواه این حق خداست

تو پیدا خواهی شد هر چه گمشدن ترا به راه

حقیقت خواهد رساند

چشم بسته به اقبال جهان چشم بر نیاور

تا جلوه گر رو نمای تابلوی زیستن باشی

چه راحت بود این دیدار به تن نشسته

بر جان آدمیت