ادددددد

ادامه تو

بند ناف کودکی مان باشد

پس از این گره گشایی

ماندن لبخند

روی لبانت شادمانی ست

تو بگو کوه چه بلند است

ما چه کوچکتر

به هر که بگویی

ذات ان رگ عوض نمی شود

هان همان رای گلویی ست

می داند

دالان فکر رویایی دارد

که در هر مترویی نمی شود

رازش را برای خیایان گفت

پس حرکت کن

تا بدانی گریه بخاطر

کدام مان خود نمایی

میکند