از روی کلمات راه نمی روم
می گذارم تا واژه برسد
با خودم نبودم
ذهنی که مرا خواند
و با زمان مرا آشنا کرد
برایش خیلی حرفها دارم
کلاغی به سیاهی خودش میخندید
انظرف سنگی سنگ به خودش می زد
کجای این همه حرف اشتباه ست
می خواهم انسان باشم
اگر عالم برهوت بگذارد
