اهوی گمگشته ای سرزمین ام
بوده ام
که در ترانه سرایی
اشکارا با وجد امدم
تا به دیگر راه نگویم نیستم
فرسوده به دیدار نیستم
گمان از هراهی بیاید
حرف برای گفتنش، دارد
سلول گاه زیستن ام
در هر کجای عالم باشد
زندگی را دوست می دارد
بیا که این سرنوشت در خاطرات
همه خوش بیاید
در را به رویت باز کن
تا ببینبم ات
باز کن
ور به رویش
