اخرت

در تلاطم پر وزن جسارت نور

تهی شده از خاکم

زر به زر شدن می نازد

و ما به تاخت و تاز منبری از حکایت

سجدگاه رفتن سروده آخرتم می شود

خدا نکند زمین چشم بخورد

آسمان ذهن ترک بر می دارد

چقدر وسعت این همه حرف زیاد است

اشتباه نگفتند

دست آویز پرسش پر سوال زیستن هستیم

خوشا به گهواره کودکی مادر

قصه های ناتمام پدر

هر چه گفتیم رعد و برق زبانمان شد

سیب تا دست و لب تا آواز نخواند

زمان بی زبان می شود

دنیا هرچه به خودش حرف بزند

باز کم ست

چقدر امروز برای هر روز زیبا شده ام

به سایه ها کاری نداشته باشید

بگذارید آرام باشند