احمق

خوشبخترین ادم روی زمین احمق نام داشت

هر گاه از درون اخراجش میکردند خوشحال تا

خدا میدوید

انقدر که از حال برود

ان شخص خودم بودم بی ازار بخاطر دوست داشتن حیوانات بی گناه انقدر که خود دوبال پیدا میکردم

به اسمان میرسیدم خودم را میزدم تا آدم شوم ولی افسوس که نشدم

روز هاو شبها به دنبال اش میگشتم

تا عاقبت در دیوانه خانه پیر شدگان یافتم اش

همانجا جانم را تسلیم اش کزدم

تا ابدی دیگر

دست بوس سرا پا تقصیرش شوم

دنیا دارد دست تکان میدهد

افسوس که باید بروم

بعد از ان همه اتفاق نوشته شده

احمق خوشبخت شده ای به یاد همه

شاعران و نویسندگان این عالم

درعجز این چند کلام پند وار گفتم

چون دست نوشته این ماجرا همش خودم بودم