احترام

از هر حادثه ای یکبار برای همیشه گذشتیم

تنها باقی مانده هایمان در کثرت ها بی شمار باقی ماندند

ما در چهار راه قدم زنان به اینده رسیدیم

خطر از بیخ گوشمان میگذشت

فرسوده حرفها نشدیم

به خواسته ها یمان رو کردیم

از عقب نشینی بد مان می آمد

کدورت خالک زنکی بود که به آینه ام رحم نکرد

پرواز در کوچ پرواز زیبا می شد

هر چه بالا میرفت

به همه سلام میکرد

تنها حرفی که برای نگفتن باقی ماند

دوست داشتن بود

که خودش را در همه حال برای همه

جانش را فدا میکرد

آن قهرمان از خودش نامی به جا گذاشت

که تاریخ همیشه به یادش

شجاعانه به احترامش می ایستاد