پیک بودم
در نوک پرگار
پیکانی در پی کار بودم
انقدر با سخاوت
تا به لیلی گری مجنونش گشتم
پیکار ستیزی در بی رحمی آغوشته رگ احساس نبود
حتی به روی اب بی اذن رد شوی
سوی سماع رقص کنان هوشیار گشتم
خدا داند حجامت خورشید در خود سوختن و
و به تدبیر هر فهمی ساختن بود
شکارکن لحظه را به حال خود رها کنی
خود زنی پدیدار گردد
نفس در قفس شکی شکایت یافته خواهد
حدس را به کنار در شعشه ققنوس
اتشفشان کافی نیست
راه اگر از گندم زار به بی راهی برگردد
کلید ها اسرار راهمان خواهند شد
جمع به چند شدن نزدیک است
و فرد به لایق در مدت هایش چینش گفتن و تکرار شدن لازم و ملزوم است
گره از کار دیگری باز نمودن زیبا ست
به این سطر برسید
هر چند هم عمر از روز و شب و بگذزد
هوشیاری روزگاران مهم باشد
ساز اخر را بدون سیم بزن
هر لایقی بالق بگزدد
تا حرف از حنجره گلوی کدامین زبان بر آید
پیچده مخوان نوک پیکار این همه پیکان
از نوک پرگار به سمت خداوند متعال بخواه تا
عاقبت به خیری تان خوش بیاید
