ابد

از یاد که می روی

تازه میفهمند

چه اشتباهی کردند

سایه ها هر چه ناپیدا باشند

بیشتر عزیز می شوند

بازگشت ما به سوی خداست

امیدارم باور کنید

دیروز طوفان داشت جنازه خواهرش

باد را بدوش می کشید

از دریا پرسیدم

خندید و رفت

تتها که شدم جادوی افکارم طلسم

بودنم را شکست

یادمان یاد ها به تندیسی تبدیل شدند

تا ابد نامشان به جا خواهد ماند

ما رفتیم

اما انان ماندند

تا دوباره نام شان را بنویسند