
املای ۲۰ یا انشای ۲۰؟
از بچگی شلخته بودم. از روزی که قلم به دست گرفتم کلماتم بی قرار بودند وروی خطوط نمی نشستند. از الف هایم برایتان نگویم که زیر فشار زندگی کمرشان خم شده بود. واژه هایی که توی دفترم می نوشتم در میان کاغذ پرواز می کردند و معلم کلاس اولم به قدری از این مساله شکایت داشت که مداد را با چسب میان انگشتانم می بست ودستم را فشار میداد (نتیجه اخلاقی :از اول هم سازمانهای جهانی حقوق بشر ازجمله یونیسف فقط ادا بودند وعملا هیچ کارایی نداشتند ).بالاخره با مجاهدتهای شبانه روزی مادرم نوشتن را آموختم و توانستم برای اولین بار در ایران زبان فارسی را با خط میخی بنویسم. اما شنبه ها که امتحان املا داشتیم همیشه غصه ام می گرفت. اصلا چه دلیل دارد آدم جمعه هایش را آن هم در دوران کودکی که به قول روانشناسها شخصیتش در این دوران شکل می گیرد را به جای بازی صرف چنین مساله ای بکند؟بنابراین از آنجایی که من اصلا دل به دل املا نمی دادم مادرم برای بهبود نمرات املای من دست به شگرد خلاقانه ای زد.او برای من هر پنجشنبه کتاب داستان میخرید تا رو خوانی کنم و حین روخوانی چشمم به کلمات بیفتد ونحوه نوشتن صحیحشان در ذهنم تثبیت شود. اگرچه تکنیک او در پیشرفت املانویسی من بسیار موثر بود ،اما من بیشتر از آنکه درگیر ظاهر کلمات بشوم غرق قصه ها ومعنایشان می شدم و ذهنم با کتابها به دور دست پرواز می کرد. در نتیجه من تبدیل به یک آدم رویاپرداز شدم که همیشه در پشت کلمات وپدیده ها دنبال رازهای مگو می گشت و ابعاد گوناگون قضایا را می شکافت وهیچ گاه به ظواهر امر بسنده نمی کرد. بنابراین من رفته رفته درنوجوانی تبدیل به یک نویسنده آماتور شدم که لحظه را با ض می نوشت وتذکر دیگران که داری اشتباه می نویسی به هیچ وجه در او کارگر نبود. بزرگ تر که شدم نویسنده ی محتوا شدم که از قضا مقاله های بسیار جذابی می نوشتم اما علایم نگارشی(فاصله ،نیم فاصله ،نقطه ویرگول و...)را اصلا رعایت نمی کردم و نوشته هایم حتی در برنامه ورد شبیه کتابهای بازمانده از دوران هجوم مغولها به ایران بودند.البته سرانجام ازترس سردبیر واخراج از کاری که حقوقش زیر خط فقر بود مجبورشدم وقتم را پس از نگارش متون برای زیبانویسی متن تلف کنم والبته این کار هنوزهم دقیقا برای من به اندازه ی تمرین املای جمعه عصرها سخت و ویران کننده است. چرا که فلسفه ی من در زندگی این است ظواهر در این دنیای غیرقابل پیش بینی هیچ اهمیتی ندارند واین محتوا وباطن امور است که اهمیت دارد.پس تا وقتی که می توان امشا را ۲۰ گرفت چرا فقط املا را پاس نکنیم ؟ .
د