
اتوبوسهای قرمز لندن قسمت عمدهای از رفت و آمد در لندن را تشکیل میدهند. اگرچه مترو لندن سریعترین و سادهترین راه برای رفت و آمد در لندن برای تازه واردان است، اما اتوبوسها نقش خود را داشته و تجربهای هستند که باید حداقل یک بار در سفر خود امتحان کنید. با اتوبوسهای قرمز دو طبقه، تجربه گشت و گذار عالی در این شهر پرهیاهو را خواهید داشت. اتوبوسهای بزرگ قرمز در سراسر جهان به عنوان نماد لندن شناخته شدهاند. بازدید کنندگان برای رفتن و دیدن آبشارهای نیاگارا سوار اتوبوسهای لندن میشوند. میتوان اتوبوسهای قرمز لندن را در حال چرخش دور اروپا برای تبلیغ فروشگاههای بزرگ یا رویدادهای مختلف انگلیس دید. نیازی نیست که کلمات "حمل و نقل لندن" روی آنها حک شده باشد؛ میلیونها نفر بلافاصله آنها را تشخیص میدهند!
طولانیترین سرسره تونلی جهان در لندن قرار دارد!!!

اتوبوس دو طبقه قرمز یکی از شاخص ترین ویژگی های لندن است و دلیل بسیار خوبی هم دارد. درست مثل مترو لندن، این اتوبوس ها نیز یکی از سریع ترین و کارآمدترین روش ها برای سفر در هیاهوی این کلانشهر پر رونق هستند. اما یک داستان کاملاً خوب پشت اتوبوس هایی که امروزه در لندن مشاهده می شوند، وجود دارد.
اولین "اتوبوس" های قرمز لندن در سال 1829 شروع به کار کردند، با اسب کشیده می شدند وکار انتقال افراد از یک مقصد به مقصد دیگر را دقیقاً مانند سرویس تاکسی انجام می دادند. آنها توسط جورج شلیبیر تولید شدند. در سال 1855 سازمانی به نامGeneral Omnibus در لندن تشکیل شد و وظیفه آنها این بود که در آن زمان تمام خدمات اتوبوس سوار بر اسب را در لندن مدیریت کرده، از مشکلات جلوگیری کنند و اطمینان حاصل کنند که همه چیز به درستی کار می کند. آخرین اتوبوس اسب سواری کشیده شده در سال 1914 دیده شد و پس از آن لندن در سال 1919 شاهد ظهور اتوبوس های بخار بود که به دلیل پیشرفت تکنولوژی در آن زمان گزینه ای مدرن محسوب می شد.
استودیو ساخت هری پاتر در کجا قرار دارد؟
بعدها به دلیل وجود اتوبوس های موتوری جدید که از کارآیی بیشتری برخوردار بودند، اتوبوس های بخار خیلی زود برکنار شدند. شرکت General Omnibus لندن عضو هیئت حمل و نقل لندن شد و برای اولین بار در سال 1906 شماره ها در اتوبوس ها برای تمایز آنها و مسیرهایی که معمولاً استفاده می کردند، مورد استفاده قرار گرفتند. شرکت های مستقل اتوبوسرانی از شماره برای اتوبوس های خود استفاده می کردند که در سال 192، به پلیس متروپولیتن اختیار داده شد که بسته به اتوبوس ها، شماره ای را برای هر یک انتخاب کند، اما این باعث سردرگمی و مشکلات این شرکت ها شد. در سال 1933، قانون حمل و نقل مسافران لندن به این نتیجه رسید که این اختیار به دلیل آشفتگی ایجاد شده از پلیس متروپولیتن گرفته شده و به صاحبان شرکت های اتوبوس رانی تحویل داده شد که به نوبه خود مطمئن شدند همه چیز مرتب است. در سال 2000، مالکیت اتوبوس های لندن از حمل و نقل منطقه ای لندن که توسط دولت کنترل می شد، به Transport for London یا TFL، که شهردار سازمان حمل و نقل خود لندن است و امروزه نیز توسط آنها اداره می شود، تغییر یافت.

اتوبوس های لندن قرمز( Pantone 485 C) هستند، همان رنگی که Royal Mail ، London Underground ، KitKat ، McDonald's و البته MyLondon از آن استفاده می کنند. ممکن است فکر کنید که همه اینها بخشی از یک برنامه ریزی دقیق است یا دلیل روانشناختی زیادی برای انتخاب این رنگ خاص قرمز وجود دارد. اما به نظر می رسد یک دلیل بسیار ساده وجود دارد که چرا اتوبوس های لندن قرمز هستند. در آغاز قرن بیستم، شرکت های مختلفی وجود داشتند که دارای اتوبوس بودند و در لندن فعالیت می کردند. همه آنها در رقابت با یکدیگر بودند و از رنگهای متنوع برای تمایز مسیرها استفاده شد. در سال 1907 شرکت General Omnibus تصمیم گرفتند که کل ناوگان را به رنگ قرمز درآورند و باعث شوند اتوبوس های آنها از رقبای خود متمایز شود و شماره هایی را در جلوی اتوبوس قرار دادند تا به مردم مسیری را که باید طی کنند، بگویند.
