چی میشد اگر هر آنچه که از مغزت میگذشت رو میشد بی کم و کاست آورد روی دایره ریخت واو ننداز بدون روتوش بدون ترس بدون دلهره ، بدون اینکه برگردی و قضاوت کنی که ایکاش اینو نمینوشتم یا بخندی به حال اون لحظه ای که داشتی ؟ چی میشد اگر این دیواره های بلند احساسات و عواطف نبودن توی ذهنمون ؟ اگر فقط میشد بدون ترس از خودت نوشت ؟ ترس از خود بزرگترین سیلی بوده که بشریت از خودش خورده و آنچنان زنگ میزنه توی گوشش که عاجز شده حتی قدم از قدم برداره، گیج شدیم و پرسه میزنیم توی چاردیواری ذهن و اوهام خودساخته ، انگار که روی بلندی وایسادیم و قدرت پر گشودن رو ازمون گرفتن ، انگار که میترسیم چشمامون رو ببندیم و بگیم گور باباش همین یه بار به دنیا میام پس بزار بپرم ، بزار تمام تنم لبریز از لذت پرواز بشه، بزار تجربه کنم اون بالا چه خبره ، نمیپریم از روی این دیوار ، همش به افتادن فکر میکنیم ، به افتادنی که سخته . به افتادنی که استخونامون رو خرد میکنه ، چرا آدما به لذت پرواز فکر نمیکنن و اوج ، به پرواز ، چرا ما مثل پرنده ها نیستیم ؟ چرا بال نمیزنیم و رها نمیشیم توی زندگی ؟ سرانجام هر پروازی افتادنه ، سقوطه ، ورطه است ، اما چیزی که باقی میمونه خاطرات اون بالاست ، توی اون نیلی بی انتها، میتونیم اون بالا اینقدر منظره های زیبا ببینیم ، اینقدر تجربه کنیم که یکبار زمین خوردن در انتها در مقابلش به چشم نیاد، نمیدنم تا حالا خواب پرواز کردن رو دیدید؟ لعنتی حتی توی خواب هم غرق لذتت میکنه، روحتو جلا میده ، اینقدر که نمیخوای باور کنی که خواب بوده ، الان همه ما لبه اون دیوار های خودساخته ایستادیم و و تنها به افتادن فکر میکنیم ، پرواز رو تجربه کنیم قبل از اینکه بال هامون چیده بشه ، قبل از اینکه دیر بشه ، و به این فکر کنیم که گاهی چه زود دیر میشه....
