یه مدت غرق روزمرگی که میشی و تمام سلول های مغزت بیل و کلنگ ورمیدارن تا راهی بسازن واسه رفع دغدغهات و رفع مشکلاتت . ریز و درشت افکارت میشه چه کنم چه کنم از بهر رتق و فتق امور غافل از اینکه اون ته دلت یه حس ،یه خیال ، یه خیال کوچولو چشماش رو دوخته به سقف تا شاید نیم نگاهی بهش کنی و پر بگیره و قهقهه بزنه از فرط شادی ، میدونی ؟ گذران روزها سخت شده وسخت تر هم میشه اگر اون حس رو رها نکنی تا توی دشت خیال پر بگیره و شنا کنه توی دریای هوای تمیز ، یه روزایی که غافل میشیم از خودمون فراموش میکنیم قلمی هست برای نوشتن از اون حس قشنگ انگار یه ماله ورداشتن و یه لایه گچ زمخت کشیدن رو مغزمون هیچی یادمون نمیاد از خودمون تا بنویسیمو رها بشیم ،بنویسیم از اینکه چی حال دلمون رو خوب میکنه ، بنویسیم از اینکه چی توی اون صندوقچه خیالمون میگذره باز نمیشه این در لامصب انگار صد تا قفل بهش زدن انگار که زنگار گرفته آیینه دلمون ، الان که دارم این رو مینویسم بعد از یکدوره مدید دوری از خودم برگشتم و که باز قلم دست بگیرم و افکارم رو وادار کنم تا روی صفحه سفید کاغذ قدم بزنن تا شاید باز بشه پای دلشون بتونن راه برن برقصن و شاید پرواز کنن . همیشه میگن اولین قدم سخت ولی من میگم همیشه اولین قلم سخته اولین کلمات هستن که از ترس قضاوت شدن میرن پشت سرت قایم میشن و سرخ میشن از خجالت .
