ویرگول
ورودثبت نام
Z.gh
Z.ghدر جستجوی معنای زندگی
Z.gh
Z.gh
خواندن ۳ دقیقه·۴ ماه پیش

چه چیزی به ما لیاقت زنده بودن می دهد؟

این یک سوال ساده نیست. به راستی چه چیزی به ما لیاقت زنده بودن میدهد؟ ما کدام قله موفقیت را فتح کرده ایم که از بین تمامی ذرات این جهان بی انتها برای انسان بودن انتخاب شده ایم؟ برای تجربه لذت خندیدن، لذت یاد گرفتن، لذت دوست داشتن، لذت دوست داشته شدن... یا شاید هم برعکس، ما چه ظلمی روا داشتیم که محکوم به انسان بودن شده ایم؟ محکوم به غمگین بودن، محکوم به از دست دادن عزیزانمان، محکوم به شکست، ترد شدن، بیماری و فقر.

از زمانی که خودم را شناختم همواره با این چالش دست و پنجه نرم میکردم که خدایا چرا من؟ از بین تمام چیزهایی که میتوانستی مرا به آن تبدیل کنی چرا انسان؟ راستش را بخواهید هر چه بزرگتر میشوم کمتر خودم را لایق این منصب میبینم. اشرف مخلوقات؟ من؟ بعید میدانم...

مادر میگوید باید قدر فرصتی را که خداوند در اختیارمان گذاشته را بدانیم و همواره شاکر باشیم. من شاکرم. بی شک خداوند برای من سنگ تمام گذاشته اما حس میکنم یک جای کار میلنگد، انگار هر چه جلوتر میروم بیشتر حس میکنم در مقام و منصب انسان بودن نمیگنجم، مثل مدال طلایی که بر گردنم انداخته اند ولی سنگینی اش نمیگذارد سرم را بالا بیارم.

گاهی به تصویر خودم در آیینه خیره میشوم، با خود میگویم چند نفر هنگام دیدن چهره ام متوجه میشوند الان است که مغزم توی صورتشان منفجر شود، چه کسی آستینهای لباس انسانیتم را که از فرط گشادی روی زمین کشیده میشوند را میبیند؟ چند نفر میفهمند تمام روز ادا درمیاورم که میتوانم اما در حقیقت نمیتوانم؟

میگویند از اولین سوالات روز قیامت این است که با عمرت چه کرده ای؟ آه خدای من، حتی تصورش هم وحشتناک است‌. چه جوابی دارم؟ در جواب نعمتهای بی شمارت چه کرده ام؟ در جواب مهربانی مادرم؟ در جواب زحمات پدرم؟ در جواب خونی که از محبوبترین بنده ت ریخته شد تا بدانیم مرگ با عزت بهتر از زندگی با ذلت است؟ هیچ.

هیچ جوابی ندارم‌. حتی نوشتنش اینجا، برای شما هم شرم آور است ولی شاید تمام آنچه در توشه ام داشته باشم ساعتها اسکرول بی هدف در اینستاگرام، کمی مطالعه، کمی کار و کمی خواب و خوراک باشد، البته در دفاع از خودم باید بگویم من هنوز زندگی کردن را آغاز نکرده ام‌. آخر من فکر میکردم وقتی بزرگتر شوم زندگی کردن را یاد میگیرم وقتی کنکور بدهم، وقتی فارغ التحصیل شوم، وقتی کار پیدا کنم اما هنوز بزرگ نشده ام. نمیدانم چرا.... مادر شکسته شده، درد زانو امانش را بریده اما من هنوز بزرگ نشده ام. نمیدانم چرا...

چه چیزی به ما ارزش زنده بودن میدهد؟ این یک سوال ساده نیست. جدی میگویم. به چشم من این سوال، یک پروژه عظیم علمی- فلسفی ست. پروژه ای که از لحظه ای که بدانی دست راستت همان دستی ست که با آن مینویسی و دست چپ آن یکی ست شروع میشود (البته شاید چپ دست ها برای یادگرفتن این موضوع حیاتی شیوه نامه دیگری داشته باشند). پروژه ای که باید ادامه اش بدهی. چه باران ببار چه هوا آفتابی باشد. چه سگ سیاه افسردگی برایت دم تکان بدهد، چه از پشت خنجر بخوری، چه تنها باشی باید ادامه اش بدهی. پروژه ای که پایانش دست تو نیست اما مطمئنی پایانی دارد، پایانی که میتواند یک دقیقه دیگر باشد یا ۵۰ سال دیگر.‌‌..

و در نهایت روزی می آید که باید در مقابل خالقم بایستم و اگر آن روز دلایل فوق العاده ای برای انتخابم به عنوان انسان داشته باشد چه، اگر بگوید طرفدار پروپاقرص شوخی هایم بوده چه، اگر بگوید همواره به اینکه بالاخره راه را پیدا میکنم ایمان داشته چه؟

آنوقت وقتی پرسید راستی در توشه ات چه داری چه بگویم.‌..

۲۰ تیر ۰۵

زندگیانسانخدا
۶
۰
Z.gh
Z.gh
در جستجوی معنای زندگی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید