چند روزی ست برای احیای پیکر نیمه جان تمرکزم ویدیوهای بلند یوتیوب را جایگزین چرخیدن های بی هدف در اینستاگرام کرده ام. دیشب به طور اتفاقی ویدیوی جالبی نظرم را جلب کرد، مستند زنی که تنها میتواند 7 ثانیه اطلاعات را به خاطر بسپارد. زنی با حافظه ای به کوتاهی 7 ثانیه... بیایید با هم تا 7 بشماریم. 1، 2، 3، 4، 5، 6 و 7. حالا فرض کنید خاطرتان نیست کجا هستید و آدمهای اطرافتان را نمیشناسید. مثل اینکه هر 7 ثانیه خودتان را وسط سیاره ای ناشناخته ببینید که هیچ اطلاعاتی از آن ندارید. احتمالا شما هم مثل من، اولین فکری که به ذهنتان رسیده این است که چه شرابط ترسناکی...
خانم میزوتو 43 سال دارد، اهل ژاپن است و همراه مادرش زندگی می کند. 10 سال پیش در اثر ابتلا به بیماری، بخشی از نورونهای مغزش را که مسئول ساخت حافظه کوتاه مدت بودند را از دست داد و متاسفانه در حال حاضر برای این بیماری درمانی وجود ندارد.
اولین چیزی که هنگام دیدن او توجه شما را جلب می کند دفترچه کوچکی ست که در دستش دارد و تند تند در آن یادداشت می کند: مرد سمت راست از تلویزیون آمده و از تو درباره مشکلت می پرسد، نترس. مرد سمت راست دارد خاطره تعریف می کند، لبخند بزن. نقاشی کوچکی از اتاقی که در آن است می کشد و موقعیت هر شخص را در آن مشخص می کند. او برای یادداشت هر آنچه اتفاق میوفتد تنها 7 ثانیه زمان دارد.
از ویژگی های دیگر خانم میزوتو لبخند همیشگی اش است. هر سوال را با لبخند پاسخ می دهد حتی وقتی دکتر از او می پرسد از بین 5 شی ای که به او نشان داده کدام یک را به خاطر دارد و او تنها یک شی را به خاطر دارد... سال تولدش را به خاطر دارد چون تاریخ آن تغییر نمی کند اما نمیداند چند سال دارد یا که امروز چه روزی ست. هر چند ثانیه لبخندش محو می شود و به دفترچه روبه رویش نگاه می کند، میتوان از تغییر حالت چهره اش متوجه شد از خودش می پرسد من اینجا چه میکنم، این آدمها کی هستند؟
از لحظات قابل تامل این مستند میتوان به زمانی اشاره کرد که مادرش به مستندساز میگوید: به دخترم گفتم بیا با هم بمیریم، این مدل زندگی کردن چه فایده ای داره؟ اما دخترش با جدیت پاسخ داد: من چرا باید بمیرم؟ مستندساز به خانم میزیتو نگاه می کند و از او میخواهد نظرش را راجب حرفی که مادرش زد بیان کند، و او با لبخند همیشگی اش می گوید من خیلی بیشتر از مادرم دلم می خواهد بمیرم اما باید زندگی کنم...
در کامنت ها، مردم از سراسر دنیا برای خانم میزوتو آرزوی سلامتی و خوشحالی کرده اند اما کامنتی نظرم را جلب میکند: انسان موجود فوق العاده ایست خودش را با هر شرایطی وفق میدهد. این حرف، من را به یاد یکی از دوستانم انداخت که به علت استرس مداوم دچار مشکل گوارشی شده بود. نمی توانست هر زمان هر چیزی بخورد، نمیتوانست کمتر از میزان مشخصی بخوابد. هنگام جابجایی با مترو دچار حالت تهوع می شد و کیفیت زندگی اش به طور چشمگیری کاهش پیدا کرده بود. پس از مدتی به اجبار والدینش شغلی پیدا کرد، ابتدا مجبور بود مرخصی های ساعتی بگیرد یا زودتر از موعد محل کار را ترک کند چون حالش بد میشد و چاره ای جز استراحت نداشت. هنوز به خاطر دارم که چطور از سر استیصال گریه میکرد و می گفت من از پس این کار برنمیایم...
از آن زمان تقریبا یک سالی می گذرد، حالا دوستم برای اینکه به موقع به محل کارش برسد هر روز ساعت 5 صبح بیدار می شود و تا هر ساعتی که لازم باشد بی وقفه کار می کند بدون آنکه گوارشش برایش دردسری ایجاد کند. دیگر می داند چه چیزهایی را نباید همزمان بخورد، دیگر با خوردن فست فود مشکلی ندارد. دیگر نیازی به قرص های متعددش ندارد و مثل آدمهای عادی زندگی می کند. البته هنوز هم گاهی مشکلش دردسرساز میشود اما نه مثل قبل. حالا دیگر برخلاف گذشته، او بیماری اش را کنترل می کند نه بیماری اش او را.
در پایان مستند، خانم میزوتو برای دانش آموزان مدرسه ای در ژاپن سخنرانی میکند. به آنها میگوید قرار است در زندگی با مشکلات زیادی روبه رو شوند اما نکته مهم اینجاست که همیشه به خاطر داشته باشند می توانند از پس هر مشکلی بربیایند، شاید این تنها چیزی است که خانم میزیوتو هم هرگز فراموش نخواهد کرد.
با آرزوی موفقیت برای تمام کسانی که برای زندگی شان میجنگند.
26 تیر ماه 1405
