
چند صباحی بود که چشمهایم،
مثل مرغِ شیدا،
به جادهی روبروی خانه دوخته شده بود.
هر غروب،
پشتِ همین پنجرهی قدیمی مینشستم و
منتظرِ آمدنت بودم.
نه فقط آمدنت،
که انتظار داشتم با آمدنت،
کلِ این جهانِ کوچکِ من، وارثِ بزرگیِ نگاهِ تو شود.
دلم میخواست وقتی چشم در چشم میشویم،
تمامِ دنیا در آن دو نقطه خلاصه شود و من،
صاحبِ تمامِ داشتههایت باشم؛
از آن لبخندِ کجت بگیر تا آن قلبی که گمان میکردم
تنها برای من میتپد.
اما آمدی… و انگار تمامِ جهانِ من،
در همان لحظه، ناپدید شد. دیگر نه جادهای بود، نه پنجرهای،
نه آن انتظارِ شیرین. انگار تمامِ این سالها،
در توهمِ وارث شدنِ
جهانی زیسته بودم که وقتی به واقعیت پیوست،
دیگر وجود نداشت.چشمهایت…
همان چشمهایی که تمامِ رؤیایم بود،
حالا در نگاهِ دیگری غرق بود. قلبت…
آن گنجینهی گمشدهای که به دنبالش بودم،
حالا در سینهی فردی دیگر آرام گرفته بود.
و دستانت…
همان دستانِ گرمی که آرزو داشتم
گرمایشان را حس کنم،
حالا در دستِ کسِ دیگری بود،
انگار که او وارثِ حقیقیِ تمامِ آن عشق بود.
نزدیک بودی، به اندازهی نفس کشیدن…
اما فاصلهات از هر دوری، عمیقتر بود.
حس میکردم در زمان گم شدهام.
چطور میتوانستم تاریخ را ورق بزنم؟
چطور میتوانستم آن صفحه اولِ قصه را پیدا کنم
و دوباره بنویسم؟
قصه را از نو بسازم تا این بار،
سندِ دستانت به نامِ من بخورد، نه دیگری.حالا اینجا ایستادهام.
روبرویم، تو هستی و در کنارت، او. دستانت را در دستانِ دیگری میبینم.
گونههای من، خیسِ اشکِ نداشتنت است و
گونههای او،
سرخ از لذتِ داشتنت. به کدام قبله پناه ببرم؟
کدام سجاده را پهن کنم برای نمازِ حاجات؟ کدام دعا را بخوانم
که مستجاب شود؟
دلِ من، که اینگونه به تو مبتلا شده، حالا در این صحرایِ تنهایی،
تشنهی یک جرعه وصال است. تویی که درمانگرِ این درد بودی،
چرا اینگونه مرا رها کردی تا در این تبِ نداشتنت بسوزم؟