
گاه آرام و نجیب،
گاه بیامان و سهمگین.
دردهایی که در ژرفای جانم ریشه دواندهاند،
از امتداد گونههای خیسم،
مرثیهی نبودنت را فریاد میزنند؛
و لبانم،
درمانده از هر واژه،
جز به سکوت پناه نمیبرند.
اشکهایم
یکی پس از دیگری
بر پهنهآرام،
چنانکه گویی وداعی خاموش را
از فراز پلکهایم آغاز کردهاند،
تا شاید مرهمی باشند
بر قلبی
که در حصار عشق تو
سالهاست به اسارت مانده است.
اما چه سود…
که این عشق،
با هر قطره اشک،
نه خاموشتر،
که سوزانتر میشود؛
و آتشش،
در ویرانههای جانم،
شعلهای تازه میکشد.
ی صورتم جاری میشوند؛