درد یعنی بغض سینه پیر کنعانت کند
شب قدم تا می زند بی خواب و حیرانت کند
درد یعنی رفتن وبرگشتن کابوس شب
صبح فردا باز هم کابوس مهمانت کند
درد یعنی آتش تهمت بسوزاند تو را
حرف ناپاکان تو را دربند و زندانت کند
درد یعنی بوی نیلوفر زخونت بشکفد
بوی غربت همنشین جان سوزانت کند
گریه هایم را به لبخندت گره زد روزگار
تا مبادا اشک و غم ها یم پریشانت کند
هرشب از مهتاب چشمت شمع می سازد دلم
تا که نور محفلم از غم گریزانت کند
# لیلا -رضاییان
دیماه ۱۴۰۴