میبینی؟ بهار اومده. همونطور که قول داده بود، با دستودلبازیِ تمام، عطرِ مست کننده شکوفه ها و نمِ بارون رو پاشیده رویِ صورتِ شهر. همه میگن بهار فصلِ رسیدنه، اما برای من، بهار فقط قدِ قامتِ تو کم داره.
این روزا هر بار که نسیمِ خنکِ اردیبهشت از لای پنجره سَرَک میکشه، ناخودآگاه برمیگردم سمتِ صندلیِ خالیِ اتاق؛ انگار منتظرم تو رو اونجا ببینم که نشستی و داری با لبخند، کتاب میخونی.
یا مثلاً همین پیادهرویِ همیشگیم تو خیابون ؛ حالا هر بار که پامو روی سنگفرشای خیس میذارم، پاهام سنگین میشن، چون جایِ قدمای تو کنارِ ردِ پای من بدجوری خالیه.
این حجم از سبزی و شکوفه، بدونِ حضورِ تو، برایِ چشمایِ من زیادی روشنه... انگار جهان یه چیزی کم داره تا تصویرش کامل بشه.
میدونی؟ راستش بهارِ بدونِ تو، واسه من بیشتر شبیه یه مهمونیِ شلوغه که توش غریبهام ...
راستی، تو هم تو اون دنیایِ خیالیت، بویِ بارونِ دمِ صبح رو حس میکنی؟ یا اونجا هم مثل اینجا، بهار فقط یه جایِ خالیِ بزرگه که با هیچ گلی پُر نمیشه...
برای تو که در میان تمام واژههایم نشستی...
و تو...
زیباترین بهانه برایِ ناتمام ماندنِ منی...
#آنِ_نایافتنی