
چند روز پیش ثمرهی نزدیک به دو سال تلاشم به بار نشست.
کتابم به دستم رسید.
دو سالِ تمام هر روز داستان نوشتم و کنار گذاشتم تا با فاصلهی چند ماهه دوباره سراغشان بروم و بازنویسیشان کنم. بارها کلمات را از لپتاپ حذف کردم و بسیاری داستانها را از ترس قضاوت شدن برای دل خودم نوشتم و هرگز به انتشارشان فکر نکردم، تا بالاخره دست از کمالگرایی برداشتم و ده داستان از گنجینهی خاطرات و مشاهداتم بیرون کشیدم و پر و بال دادم تا بشود ده داستان کوتاه که چند تایی از آنها را بیشتر دوست دارم.
و حالا خرسندم از خدایی کردنم و خلق داستانهایی که شبها و روزهای بسیاری را با آنها زندگی کردم.
وقتی دخترم را غرق خواندن کتابم دیدم خوشحال شدم چرا که مدتها بود کتابی جز کتاب درسی دستش ندیده بودم. و صدایش را بعد از تمام شدن هر داستان میشنیدم که از اتاقش فریاد میزد:
_ مااامااااان.
و وقتی به اتاقش میرفتم با بغض میگفت؛ مامان، لیلی کجا رفت؟
چرا آخر داستان اینطوری تموم شد. ناراحت شدم. گریهام گرفت.
و پاسخ من این بود که:
_ میتونی هر جور که دوست داری و بیشتر میپسندی به پایانش فکر کنی و آخر داستان رو با سلیقهی خودت تموم کنی.
وقتی نظر ویراستار کتابم را به عنوان اولین خوانندهی “باران وهم” پرسیدم ادعا کرد:
_ داستانها اگر چه از منظری تلخ و تیره نوشته شدهاند ولی چه میشود کرد که این تلخیها جزو زندگی و واقعیات جامعه و روزگار ما هستند. در کل داستانها کشش داشت و من پس از خواندن، مشتاق میشدم داستانها را تا آخر دنبال کنم. حتی یکی از داستانها چنان تأثیری روی من گذاشت که به اطرافیانم بازخورد دادم. و این نشان میدهد که داستانها خوب پرداخته شدهاند.
این کتاب اولین قدم من در مسیر پر پیچ و تاب داستاننویسی است و هر روز با تجربیات بیشتر قدمهای محکمتری برمیدارم تا به ایدهآل خودم نزدیک شوم و با دستانی پر و در حالی که حرفی برای گفتن در جهان داستان نویسی داشته باشم در این مسیر والا حرکت کنم.
این روزها پیش خود میگویم باید از این پس جسورتر باشم و دست بردارم از عقب نشینی برای انتشار داستانهایی که از ترس قضاوت شدن کنارشان گذاشتم.
باید خودم را به چالش بکشم و دنیای داستانهایم را گسترش بدهم. نوشتن و تمرین کردنِ هر روز را کنار نگذارم و دستم را همیشه گرم نگه دارم. سبکهای مختلف را امتحان کنم و از تجربه کردن هرگز نهراسم. به هر چیزی مثل طعمه نگاه کنم و آنها را ایدهی داستانیام کنم. تا پس از آزمون و خطاهای گوناگون صدای خودم را پیدا کنم و به سبک و نثر منحصربفرد خود برسم.
اکرمحسینینسب
✍️از یادداشتهای قدیمی