
وارد مغازهی شیرینی فروشی میشوی.
چهرهی همیشه عبوس فروشنده را پشت میزِ بزرگ و شلوغش میبینی. کامت را تلخ نمیکنی. لبخند میزنی. سلامی میکنی. جوابی نمیشنوی.
نمیتوانی از خیر شیرینیهای تازه و خوشمزهاش بگذری، اما از بدعنقی شیرینی فروش چرا.
مدتهاست از چیزی نمیرنجی.
میگویی؛ مگر این دنیا ارزش رنجیدن دارد؟
مگر تفاوتِ خُلقیاتِ آدمها، رفتاری کاملاً طبیعی نیست؟
جعبهی خوش طرح و نقش شیرینی را در دست میگیری. از مغازه بیرون میآیی. در مسیر خانه به همسایه برمیخوری.
جعبهی شیرینی را که میبیند شروع به تعریف داستان زندگی شیرینی فروش میکند.
همسایه میگوید؛ چند ماهی است از همسرش جدا شده. پدرش را هم به تازگی از دست داده.
داستان زندگیاش را که میشنوی، برایش غُصه میخوری.
از نرنجاندنش خوشحال میشوی و از نرنجیدنت، حس خوبی داری.
با خودت میگویی؛
هر بار که ببینمت، سلامی میکنم و به رویت لبخند میزنم، حتی اگر پاسخی نشنوم.
نه میرنجم و نه میرنجانم.
✍️ اکرمحسینینسب