
عطر گلی که دیروز در گلدان کاشتیمَش در خانه میپیچد. لیوان چایی در دست، کنارش میایستم و سیر تماشایش میکنم این میهمان تازه رسیده را.
و برای لحظاتی غوغای بیرون را فراموش میکنم و همرنگ میشوم با شادابی گلگونهاش.
عکسی از آن برمیدارم. چاییام را مینوشم و قلم دست میگیرم. سر ذوقم حالا. کلمات میآیند. مینویسمشان.
جماعتِ آبی
با همرنگیِ گلبرگهایت
به رسوایی نمیاندیشم
من از جماعت آبی
سبز، صورتی و زرد
خاطرهها دارم.
✍️ اکرمحسینینسب