
کنار جوی باریک آب نشستهام که با خشت حفاظش گرفتهاند. و گذر عمرم را در آن میبینم. سفر کوتاهم را از نظر میگذرانم. به کوچه "قول و قرار" میاندیشم که پیرمردِ نگهبان داستانش را برایمان تعریف کرد. با آن ژستهای جالبی که یکییکی نشانمان داد تا اجرایشان کنیم و عکس بگیریم.
ما هم هر چه گفت مو به مو انجام دادیم. "دستهاتان را بچسبانید به دیوار؛ حالا هر دو پا را ببرید بالا و تکیه دهید به دیوار. شما دستهای دخترت را بگیر. خوبه خوبه؛ اینم یه عکس خوشگل، بمونه یادگاری براتون."
خیالم پر میکشد سمت خانهی طباطباییها. شاید پسر خانوادهی بروجردی با دختر خانوادهی طباطبایی که عاشقش بود، قرار میگذاشته در کوچهی "قول و قرار" که در انتهای آن خانهای با درِ سبز رنگ است. پسر روی یکی از سکویهای خانه مینشسته و آمدن یار را تماشا میکرده.
دختر که میرسد کنار هم مینشینند. قرار ازدواج میگذارند. دختر از خواستههای خود و پدرش برای این وصلت میگوید. داشتن عمارتی شبیه عمارت پدرش. پسر شرط را میپذیرد و خانه بروجردیها را چند کوچه پایینتر از کوچهی قول و قرار و خانهی طباطباییها بنا میکند. خانهای که هجده سال پس از پیوندشان تکمیل میشود.
همچنان کنار جوی باریک نشستهام. عکسهای خانهی تاریخی را در آلبوم تلفنم ورق میزنم. میبینم در خانه بروجردیها کسی زندگی نمیکند. تنها برای تماشاست. تماشای آدمیان این دوران و دورانهای بعدی.
تماشا و تحسین عظمت عشق شاید، که بنای تداومش پذیرفتن بیچون و چرای خواهشهاست.
عشقی که اثرش در خشت و گل و سنگ انعکاس مییابد و حس تازه و مثالزدنیاش را در ذهن بازدیدکنندگان مینشاند. آن هم روشن و زیبا.
با لبخندی قول و قرارهای عاشقانهی اینروزیها را یاد میآورم. و به جاودانگی مفهوم عشق میرسم. و بیتی از "حسین منزوی" را زمزمه میکنم:
عشق یعنی قلم از تیشه و دفتر از سنگ
که به عمری نتوان دست در آثارش برد
✍️ اکرمحسینینسب