خدا مارا رها گرداند از وادی ای کاشش
از این دنیای بی رحم و اراذل ها و اوباشش
جهانش با چه خوشرویی پذیرایی ما کرده
دهانم سوخت با آنکه نخوردم هرگز از آشش
از آن بیگانه با الفت، از آن بت گفتگو دارم
نمودم ساده لوحانه خیالم خوش بکنکاشش
میان موج افکارم چه شورش ها به پا گشته
در آورده دمار از روزگارم خُلقِ عیاشش
دلم بگرفته ناجور از عروسک های پر فتنه
دهد پرودگارم از عدالت مزد و پاداشش
جوانی را فدا کردم به پای ناز بسیارش
نیامد ذره ایی اما به چشم کور خفاشش
منم بی بهره از الطاف اقیانوس آغوشش
من آن زخم به زیردست سنگینِ نمکپاشش
من مغرور از خودراضیِ چابک قلم را بین
شدم افتاده بر خاکی میان راه کفاشش
خدایا نقش او در من مثال زور افیون است
منم معتاد وافوری وابسته به خشاخشش
عروس حجله ی شادی ده این دلکده باشد
کنارش تازه دامادم دوچشمم نذرُ شاباشش
نه لب دارم دعاگویش، نه نفرینش توانم کرد
فقط آنقدر میگویم که ناز شستِ نقاشش