خوش خیال

یک شب در آسمانم، روشن ستاره کردی
حیران و بیقرارم، با یک اشاره کردی

نامت سئوال کردم گفتی که روشنایی
پنداشتم که برپا شمس العماره کردی

بوده است آرزویم، نزد نگار مُردن
افسوس آرزوها، نذر شراره کردی

تا بغض کرده بودی صدبار گریه کردم
اما تو بی تفاوت دردَم نظاره کردی

ای چاره ساز گفتم بهرم تو چاره ایی کُن
گفتی مباش خوش بین، انکارِ چاره کردی

گفتم چنین چرایی؟ من با تو بد چه کردم؟
هنگام پاسخَت شد، راهَت کناره کردی

گفتم تو تویاری ام کن، دیگر تحملم نیست
وابسته ام چو دیدی، ترکم دوباره کردی

هرجا کشید میلت، این ساده دل کِشاندی
باید که آفرین گفت، خوبش اداره کردی

از سوز دل نوشتم، بس نامه ی غم انگیز
یک جمله اش نخواندی، هر نامه پاره کردی

درغم اگر بمیرم، هرگز غمت نباشد
گویی که قصدِ جانم، از گاهواره کردی

مجتبی حیدری🌹