خیال تو بهانه شد که دست بر قلم زدم
سری به کهنه دفترم دوباره لاجرم زدم
خُلف تمام وعده ها سُنت شِکن پیمان گریز
نرم و لطیف گون چنان تفاوتی رَقم زدم
دیگر نه شاکی از زمین حتی نه دلخور از زمان
غرق وجود لَم یَزَل کشیده بر عدم زدم
به یاد فصل سبزمان به پاس یک تَبَسُمَت
به رَغم خنده ایی گران سُقُلمِه ها به غم زدم
گویی که جان تازه ایی جانان به جان افزوده بود
تا چَم طلب کردم خَمَش بگرفته زیر و بَم زدم
دستی به دست قافیه شانه به شانه ی خیال
به کوچه باغ شعر خود غزل غزل قدم زدم
با یار نو لطفا سَرِ میثاق و عهدِ خود بِمان
قیدِ توی بی قِید و بند، این بار مُستَحَکم زدم
مجتبی حیدری🌹