این هم طلبت
چشم چون یشم منور، متقارن دو لبت
بیش از اندازه عطا کرده خدا تاب و تبت
آنقدر محو تماشای تو بوده است نخست
تا مجدد نظر انداخته خود کرده تبت
روز خورشید به ناچار بتابد به زمین
مه نمایان نشود حول تو هنگامِ شبت
سر هر کوی کز آن میگذری معرکه ایی
است
ملتمس مویه کنان عده ایی اَندر عقبت
هرکه بالا رود از نخل به خرما نرسد
این منم کهنه زمانیست که چیدم رطبت
توپریچهره، شکرخند، گل اندامی و زیبا نظری
زین همه حُسنِ خداداد، چه نامم لَقَبَت
ندهد خیر خدایَش و سِتَد دادَم از او
آن که آموخت چنین عشوهُ میشد سببت
وصف اوصاف تو از منظر ظاهر همه نیک
کی کند جلب نظر جلوه ی جالب جلبت
اشک تمساح تو مکاره به کرّاتُ مکرر دیدم
هندِ رندانِ جگرخوار پسِ چهره ی امِ وَهَبت
نقل ازحافظ، به غلط صلح تو می انگاشتیم
کینه نام دگرت، شیوه ی شورش نسبت
دست بلوایی و فتانه ی مکنت طلبی
مرکز فتنه تویی فتنه گران در شُعَبَت
به مجازاتِ تو از دادِ غریبان برسند
آنکه برده دل و دینت بِکِشَد در حَلَبَت
هرچه در حق من ساده ستمگر بودی
بسپردم به خداوند قضا و قدَر این هم طَلَبَت
مجتبی حیدری🌹