چه ساده و دلخوش بودیم که همگی نوشتیم علم و چه احمقانه گفتیم پول چرک کف دست است.
شاید باید همانجا دنیا متوقف میشد و ما میماندیم و این باور ها و سرخوشی هامان.
چه میدانستیم غصه ی پول و غم نان چیست
هیچوقت عرق روی پیشانی و پینه ی دست پدر را ندیدیم
خوردیم و خوابیدیم و درس خواندیم و فخر فروختیم به پدر و مادرمان ک ما با سوادیم و دکتر مهندس خواهیم شد
و آنها جان کندند تا آب در دل این باسواد های بیشعور تکان نخورد.
سنمان که کمی بالا رفت گفتیم همه چیز پول است و این بار نوشتیم ثروت
میخواستیم راه صد ساله را یک شبه طی کنیم اوج گرفتیم و نا غافل یکهو با سر فرود آمدیم
دیر و زود دارد ولی سوخت و سوز نه بالاخره یک جایی همه امان میفهیم بهتر از هر دوی آنها شعور است شعور بهره بردن از هر دویشان.