من خاطرات زیادی از این جنگل دارم. تمام درختان، دوستان دوران بچگی من هستند. از وقتی که از وقتی که از این منطقه رفتم، این اولین باریِ که به اینجا میام. با تمام جان و دلم این جنگل و درختان را دوست دارم. همیشه دوست داشتم جایی که در بچگی، در آن زندگی می کردم را به پسرم نشون بدم.
پسر: مامان
مادر: جانم
پسر: اینجا خیلی قشنگه، خوشبحالتون که اینجا زندگی می کردید .
مادر: در عوض ما اینجا تلویزیون و پارک نداشتیم
پسر: درسته ، راستی مامان، یه سوال، چرا اون درخته برگ نداره ولی بقیه درختا برگ دارن؟
مادر: چون اون درخته خشک شده.
پسر: یعنی چی؟
مادر: یعنی اینکه دیگه نمی تونه نفس بکشه.
پسر: یعنی مرده؟
مادر: آره.
پسر: پس چرا هنوز ایستاده؟
مادر: درختا وقتی میمیرن نمی یفتن، تا یکی بیاد اونا رو قطع کنه.
پسر: پس چرا وقتی بابام مرد افتاد روی زمین؟
مادر: چون ما با درختا خیلی فرق داریم.
پسر: چه فرقایی؟
مادر: درختا بیشتر از آدما عمر میکنن
با اینکه آدما اونا رو قطع میکنن، ولی بازم درختا، لطفِ شونو از ما دریغ نمی کنن
درختا وقتی میوه هاشون خراب در میاد، بازم برای تولید ميوه سالم تلاش می کنن، ولی بعضی از آدما، ممکنه وقتی تو یک کاری شکست بخورند، نا امید و دلسرد بشن.
پسر: مامان، اگه آدما درختا رو قطع کنن چی میشه؟
مادر: درختا اگه نباشن، ما به سختی می تونیم نفس بکشيم، اگه درختا نباشن، ما دیگه نمی تونیم ميوه هایی مثل، سیب و انار و پرتقال و خیلی از ميوه های دیگه رو بخوریم.
پسر: مامان، آدما اينا رو میدونن؟
مادر: بله می دونن، ولی بازم درختای زیادی رو قطع می کنن.
پسر: یعنی می گین اگه درختا نباشن زمین نابود می شه؟
مادر: نابود نمی شه ولی، زندگی کردن روی زمین سخت میشه
پسر: اوهوم، مامان، فکر کنم فهمیدم روز درختکاری رو برای چی گذاشتن.
