به کارت دعوت توی دستانش نگاه کرد و به فکر فرو رفت، چه کسی و چرا او را به یک نمایشگاه نقاشی دعوت کرده بود، یک کارتن خوابِ بی جا و مکان کجا و یک نمایشگاه نقاشی کجا
یاد حرف های کسی که دعوت نامه را برایش اورده بود افتاد و بیشتر ذهنش مشغول شد کسی که دعوت نامه را به دستش رسانده بود قبل این که برود تاکید کرد که حتما باید در روز و ساعت مقرر حاضر شود، حتی گفته بود اگر برایش مقدور نیست که خودش برود می‌توانند کسی را بفرستند تا او را به آنجا ببرد. همینطور فکر می‌کرد و جوابی برای سوال هایش نمی‌یافت و از آنجا که مشکلات دیگری داشت مسائل دیگری در ان لحظه ذهنش را درگیر کرد و تصمیم گرفت دیگر به این موضوع فکر نکند.
...
برای اینکه سر و وضع نسبتا خوبی پیدا کند از یکی از دوستانش خواهش کرد بیاید و دستی به سر و صورتش بکشد و روز پیش، از دوستی دیگر یک دست لباس نسبتا خوب قرض گرفته بود.
با نیم ساعت تاخیر خود را به محل مورد نظر رساند و وارد سالن شد ، از راه رویی گذشت و سپس خودش را میان تعداد زیادی نقاشی یافت که روی دیوار نصب شده بودند.
بعد از دیدن چندین تابلو متوجه وجه اشتراک میان تابلوها شد، تمامی تابلوها از شخص یا اشخاصی کشیده شده بود که لبخند به لب داشتند و چهره‌شان طوری ترسیم شده بود که احساس خوشحالی و رضایت انها به خوبی نشان داده شده بود. و مسئله ی دیگر اینکه اشخاصی که در سالن مشغول دیدن نقاشی ها بودند همان آدمهای توی نقاشی ها بودند.
مرد، زنی را دید که دست دختر کوچکش را گرفته و به تابلویی که مقابلشان است اشاره میکند و هیجان زده میگوید:« وای دخترم ببین، این من هستم، خدای من در ایوان یک کلبه‌ی چوبی نشسته ام ، کلبه‌ای میان جنگل ، خدای من چقدر زیباست»
کمی جلوتر رفت ، مردی جوان دست او را گرفت و گفت :« یک لحظه صبر کن دوست من ، به این تابلو نگاه کن این من هستم... » سپس مثل کودکان چند قطره اشک ریخت و ادامه داد« من به متروها میروم و انجا گیتار میزنم ،اینطوری مقداری پول دست و پا می‌کنم و .... و این نقاشی را ببین این من هستم دارم روی یک سن برای مردم اجرا می‌کنم... نمیدانم با دیدن این نقاشی خوشحال شوم یا گریه کنم » مرد چیزی نگفت تنها به تابلو خیره شده بود و نمی‌دانست چه بگوید مرد جوان که آرام شده بود از او پرسید : « ببینم تابلوی خودت کدام است؟ آن را پیدا کرده ای؟»
مرد به نشانه ی نه سری تکان داد و رفت
...
با دیدن تابلو خشکش زد
توی نقاشی مرد دست در دست زنی روی مبل راحتی نشسته بود و در کنار آن دو چهار دختر و پسر بودند یک دختر و یک پسر که سن کمتری داشتند به ترتیب در سمت راست مرد و سمت چپ زن نشسته بودند و پسر و دختر دیگر که سنشان کمی بیشتر بود پشت انها ، در کنار هم ایستاده بودند و هر شش نفر انها با چهره هایی خندان داشتند به مقابل خود، به مرد نگاه می‌کردند.
در واقع این نقاشی شبیه به یک عکس خانوادگی بود.
بهناز سراوانی
