
من یک اقیانوس هستم اقیانوس آرام.
گول اسمم را نخور گاهی انقدر توفانی ام که ماهی های درونم می ترسند و از خانه های مرجانی خود بیرون نمی آیند.
اشک هایم موج های بی پایان پشت سر هم است.
بر اثر زبالههای هایی که انسان ها درون دریا ها می ریزند روزی هزاران ماهی در من تلف می شوند. کاش کمی به فکر ماهی ها بوند فقط کمی.
آنها در فصل تخم گذاری، ماهی ها را به دام می اندازندو می خورند
انسان درک نمی کنند که چه حسی دارد روزی هزاران ماهی درونت تلف شوند.
این درد را فقط یک اقیانوس می فهمد ?