ویرگول
ورودثبت نام
رنگسایه
رنگسایه
رنگسایه
رنگسایه
خواندن ۲ دقیقه·۴ ماه پیش

سوار و اسبش یا اسب و سوارش؟

پیش آمده به اثری هنری نگاه کنید و بعد بی­آنکه بدانید چرا، اشکتان سرازیر شود؟

در واقع بعد از آنکه آرام­تر شدیم و احساساتمان فروکش کرد، شاید بتوانیم دلیلش را بیابید. شاید ما در اثر چیزی از خودمان را دیده ­ایم؛ یعنی اثر آیینه ­ای شده تا ما را به خودمان بنماید. آن قسمت از ما را که نه می­توانیم بزک دوزک کنیم و نه می­توانیم آن­طور که به راستی هست، به دیگری نشان دهیم.

مارینو مارینی، مجسمه­ ساز ایتالیایی، فرزند قرن بیستم. نوشته­ اند که آثارش تحت تاثیر هنر اتروسکی بوده، پربیراه هم نگفته­ اند، جنبش، تنش و پویایی مجسمه­ های اتروسکی در آثارش نمایان است و حتی گاهی مانند آن­ها سرزنده­اند. سرزندگی نه از جنس باستانی و شورانگیز آن که یک جور سرزندگیِ عصیان­گر و مختص انسان مدرن. از آن سرزندگی­ها که بیشتر غم ­انگیز است چراکه ما هم به عنوان بیننده می­دانیم، در این سرزندگی، سرخوشی نیست.

و اما درباره­ ی سوار و اسب: احتمالا اولین چیزی که بعد از نگاه کردن به این مجسمه، به خاطرمان می­رسد همان استعاره ­ی معروف فروید باشد. نهاد ما، غرایز و امیالی که تنها به دنبال ارضای فوری خودش است، همچون اسبی است که سوارکار، ایگو یا من، تلاش می­کند این اسب را هدایت کند، تصمیم بگیرد، انتخاب کند، عقلانی باشد....در نهایت اسب است که سوار را به هر جا که بخواهد، می­کشاند نه سوارکار.

در مجسمه­ ی سوار و اسب اثر مارینی، گویی اسب و سوار یکی شده ­اند، سوار نه همچون انسانی بالغ که شبیه کودکی است، با پاهای کوتاه، دست­های کوتاه، بدنی راست شده، خودش را سخت به اسب چسبانده که نیافتد و مثل اسب گردنش را زوزه کشان به عقب کشانده. اسب هم سفت و سخت ایستاده، شیهه کشیده. انگار که سوار هم تبدیل به نهاد شده­ بی­آنکه نشانی از عقل و توان مهار در آن باشد.

اما اسب هم اسب نیست. دم بریده است و کوچک قامت. اسب و سوار، هر دو از ریخت افتاده، ناقص و آسیب دیده هستند. همین جاست که اثر آیینه می­شود برای بیننده، برای آدمیزادی که در قرن بیست و یک زندگی می­کند و اثر را با واسطه، از صفحه­ ی لپ تاپش می­بیند و چشمش باز می­شود به  ناتوانی و آسیب­های خودش و از خودش میپرسد: مگر این غیر از من است؟

 

اسب
۰
۰
رنگسایه
رنگسایه
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید