روی تخت دراز میکشم.
چاووشی برای هزارمین بار در گوشم تکرار میکند:
«تکون نخور، نشونهی تفنگهای نقرهداغ...»
اشکهایم بیامان میریزند. هر بار که این صدا را مرور میکنم، هقهقهایم بلندتر، سنگینتر و نفسگیرتر میشوند.
هقهق برای چه کسی؟ برای چه چیزی؟
این اشک های دانه درشت،این صورت سرتاپا صورتی و این چشم های خمارِ قرمز
برای اهل خانه است که به این روز افتاده؟!
بابا که هست.
مامان هست.
خواهرهایم هم هستند.
برادری هم که ندارم...
برادر...
آخ، برادر.
همین که نامشان از ذهنم میگذرد، بیآنکه حتی یکیشان را شناخته باشم سیلی از درد به روحم میبارد ...
سربازهای طفلکِ سرزمینم...
یادم میآید بابا هر وقت سربازی را کنار جاده میدید، ماشین را نگه میداشت. سوارش میکرد، تا هر جا که میتوانست میرساند. اگر هم جایی نمیرفت، کرایهاش را حساب میکرد و زیر لب میگفت:
«چشمبهراهی دارند...»
آن روزها معنی این جمله را فقط میفهمیدم؛
امروز اما دردش را حس میکنم.
امروز میفهمم پشت هر لباس خاکی، پسری ایستاده که شاید مادرش هنوز سفره را برایش پهن میکند، پدری هر بار با صدای زنگ تلفن دلش میریزد، خواهری عکسش را هزار بار نگاه میکند و کسی، جایی، هر شب با امیدِ برگشتنش میخوابد.
و من...
برای همهی آن چشمبهراهیها گریه میکنم.
برای همهی پسرهایی که هیچوقت برادر من نبودند، اما اتکهای از خانوادهی همین خاک بودند.
برای دردِ بیحدِ آن مادر،
برای شبهایی که دیگر رنگِ آرامش را نخواهند دید؛
برای خواهری که از این پس، هر صدای در را با امیدی بیثمر دنبال خواهد کرد؛
و برای پدری که از همان لحظه، بخشی از قامتش برای همیشه خم شد...
برای سفرهای که جای یک نفر تا ابد خالی ماند،
برای اتاقی که دیگر صدای خندهای در آن نمیپیچد،
برای لباسهایی که بوی صاحبشان را آرامآرام از دست میدهند،
و برای چشمهایی که تا آخرین روز، میانِ در و جاده، چشمانتظار میمانند.
برای تمامِ چشمبهراهیهایی که هیچوقت به آغوش ختم نشد...
برای تمامِ «برمیگردم»هایی که هرگز نرسیدند...
و برای تمامِ پسرهای جوانی که آرزوهایشان را با خود بردند.
خدایا،
به دلِ مادرانشان صبری عطا کن که هیچ واژهای توانِ توصیفش را ندارد،
و به این سرزمین،
روزی را برسان که دیگر هیچ مادری، پسرش را با ترس بدرقه نکند..
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.