هشتِ بد🐠

امروز برگشتم به هشت سالگیم

به تاریکی روزایی که هیچ نوری سنگینی اون و روشن نمیکنه

وقتی که گودزیلای زشت و بی رحم گلوم رو محکم فشار میده

انگار دوباره مامانم نیست وقتی که از مدرسه برمی‌گردم خونه

انگار می‌خوام بازم بلند بلند گریه کنم

یهو انگار شبه، تاریکه ،کوچه خلوته ومن گم شدم تو جایی که نمی‌شناسم

انگار قدم نمی‌رسه زنگ هیچ خونه ای رو بزنم شماره ای که از بابام بلدم رو بدم و بگم بابا نمی‌دونم کجام نمی‌دونم چمه

بابا من گم شدم

می‌دونی یهو دوباره انگار ساعت دوازده شبه و تازه فهمیدم فردا امتحان ریاضی دارم

یهو نصف شب از خواب بیدار میشم و میبینم بابا تو حیاط گریه می‌کنه

یهو غذای مورد علاقه م می‌ریزه رو لباس دوست داشتنیم

لقمه آخر بستنیم میوفته رو زمین

انگشت کوچیکم گیر می‌کنه به لبه ی مبل

کتاب داستانی که بابا خریده پاره شده

لاک زدم خشک نشده وتموم دستام لاکیه

ظرف غذای خواهرم تو مدرسه یادم رفته

زنگه تفریحه و دوستم نیومده

زنگ خونه س و کسی دنبالم نیومده

در میزنم کسی جز من و مرغ عشقا خونه نیست

یهو انگار دختر لوس همسایه تلمو برداشته و شکسته

نمی‌دونم یهو حس کردم هشت سالمه

بچه م

تنهام

قدم و زورم به قد و زور این دنیا هیچ جوره نمی‌رسه

دوباره تنهام دوباره تنهام دوباره تنهام