
روبهروی آینه میایستم.ساعت چهار و پنج دقیقه است و من فقط پانزده دقیقه وقت دارم که خودم را به محل کارم برسانم.
مقنعهام را سر میکنم، چشم هایم را میبینم که مثل دو مروارید دل شکسته پر آب و بی فروند ، قلبم مدام تیکتاکِ دلتنگی مینوازد؛ آنقدر بلند که انگار میخواهد از جا کنده شود.
با بیحوصلگی مقنعهام را درمیآورم و با موهایی که روی صورتم پخش شدهاند، روی تخت میافتم.
هقهقهایم حالا تمام اتاق را پر کردهاند.
دلم برای خانهمان تنگ شده؛
خانهای که بیشتر از هر چیزی، بوی خواهرهایم را میداد.
دلم برایت هر روز، هر ساعت و هر لحظه تنگ است؛
اما نمیتوانم بگویم.
مبادا به قلب بیطاقت تو سخت بگذردد
زنگ میزنم،
میخندم،
و خودم را به بیخیالی میزنم؛
انگار نه انگار که غمی گوشهی دلم جا خوش کرده، انگار نه انگار که غم غربت ، غمدور از تو موندن یه
بی بال و پرم کرد :)
چیزی نمیگویم فقط برای اینکه غمی به غم تو اضافه نکنم.
اما چه کنم دلم برایت تنگ است و تنها و تنها تو را میخواهد.
دلم زندگی کردن با تو را میخواهد
دلم آن وقتها را میخواهد که میآمدی کنارم روی تخت دراز میکشیدی و تا صبح غیبت عالم و آدم را میکردیم و
نوبتی از دردهایمان میگفتیم
همان وقتهایی که از شدت خنده، اشک از چشمهایمان سرازیر میشد
میدانی!
دلم خانهی شلوغمان را میخواهد
وقتی از سر کار برمیگشتم و کفشهایت جلوی در، ردیف شده بودند.
وقتی مامان خوشمزهترین غذایش را پخته بود
و من، به رسم همیشگیام، با خستگیِ دیوانهکننده و همان مقنعهی همیشهسرکرده، مینشستم سر سفره
و تکتک اتفاقات روزم را برایتان تعریف میکردم
دلم صبح بیدار شدن کنار تو را میخواهد
آن نیم ساعت اولِ بیداری که با خنده و شوخی میگذشت
و بعد با صدای غر زدن مامان، به زور از جایمان دل میکندیم
دلم آشپزی و دستپخت تو را میخواهد
تویی که مادر دوم منی
دلم آخر هفتههای خانوادگیمان را میخواهد
دلم دور شدن از گوشی را میخواهد؛ فقط به خاطر حضور تو.
تو..
فقط تو را میخواهم
تویی که از نفس هم برایم عزیزتری....
بلند میشوم!!
اشکهایم را با پشت دست پاک میکنم.
مقنعهام را سر میکنم.
به آینه نگاه میکنم
و ناباورانه،
دوباره به زندگی دور از تو ادامه میدهم.