
این زندگیِ نازنین گونه ،
شبیه به رویای دفترِ کهنه سالِ ۱۲سالگی ام نوشته شده است:
وقتی که سالها پیش ،لا به لای صفحه ها، زیستن رادر آرزوی جادوی خاموشانه، زیباتر میطلبیدم
وقتی که در عبور از خیابان ها چشم میبستم و خودم را در کوچه های جان نواز متصور میشدم،
جایی زیباتر و شاعرانه تر،
در دل روزگارِ افسون زده...
هرچه را میدیدم، از صافیِ خیال خود عبور میدادم
و زندگی را همانطور که میخواستم با سماجتِ هرچه تمام میزیستم...
انگار روزگار، بالاخره دست به هدیه شده بود؛
قلبم را در پاکتِ مهرخوردهی سرگذشت گذاشته و درست، همانجایی رسانده که دوازدهسالگیام در حاشیهی دفترهای غبارگرفتهاش، بیخبر از فردا، آرزویش کرده بود .
جایی میانِ رؤیا و واقعیت، جایی که زندگی رؤیاگونتر از رؤیا به نظر میرسید.
انگار که میداند من در سی و سومین صفحه ی تا خورده ی آن دفتر خاک خورده ی گوشه ی اتاقِ خانه ی قدیمی ام چه نوشته ام...
حالا پنجرهی رو به خیابانِ اتاقم را باز میکنم.
هوای بیرون را عمیق نفس میکشم
پرده، آرام روی صورتم میآید و دوباره کنار میرود،
انگار با نسیم، بازیِ کودکانهای دارد
آسمان ابریست،
زمین مملو از زردیِ برگها،
و درختِ پشت پنجره، قامتِ ورزیدهاش را رقص کنان میلرزاند
لبخند میزنم.
به برنامهی امروزم فکر میکنم؛
به کارهایی که تا این لحظه انجام دادهام،
به آنهایی که هنوز پشتِ گوش انداخته ام
باز هم لبخند میزنم.
حالا دیگر،
در عکسهای ذخیرهشدهی پینترستِ گوشیام زندگی میکنم؛
در همان صبحهای ابری،
در اتاقهایی با پنجرههای رو به خیابان،
در فنجانهای قهوهای که بخارشان تا گوشهی قاب بالا میرود،
در برگهای زردِ افتاده روی پیادهرو،
و در زندگیِ جان نواز و مسحور که روزی فقط بلد بودم تصورش کنم.
حالا اما،
فاصلهی میانِ خیال و زندگی،
فقط به اندازهی باز کردنِ یک پنجره است.