
ولی افسوس، تو زِ من
خیلی دوری... میدونم.
داریوش گوشهایم را به سِحرِ خودش درآورده و انگشتم مدام دکمهی تکرار را تکرار میکند.
تق...
تق...
تق...
به صندلی تکیه میدهم، پاهایم را روی میز میگذارم، سرم را به سمت پایین رها میکنم و به آن روزِ ابری فکر میکنم؛
همان روزی که زندگی، آغوشش را به روی خوشبختیِ من باز کرد.
باران میبارید؛
از همان بارانهایی که ما دوست داشتیم.
از همانهایی که پشتشان قول و قرار بود و وعده و وعید...
یادت میآید؟
گفتیم باران که بارید، دیدارِ ما باشد؛
پل طبیعت، برای تماشای کارون.
یادت میآید میدویدیم تا خیس نشویم؟
تو لباس گرم تن نکرده بودی و موهای من، در حدِ یک فاجعه خیس شده بود.
آن تکدرختِ بزرگ را به خاطر داری؟
همان که اسمش را گذاشتیم «درخت آسایش»...
همان که وقتی باران شدت گرفت و رعدوبرق، آسمان را خراشید،
زیر برگهای پهنش پناه گرفتیم.
تو دستهای سردم را گرفتی و با ها کردن، گرمشان میکردی؛
من محوِ نگاه کردن به تمامِ تو بودم
و تو، غرقِ گرم کردنِ لرزشهای تنم.
یادت هست آن لحظه چه برایم خواندی؟
بوسهای به موهای خیسم زدی و گفتی:
«بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران
کز سنگ گریه خیزد روز وداع یاران»
من خندیدم.
حتی به معنایش توجهی نکردم.
تنها صدایت را شنیدم،
تنت را بوییدم
و صورتت را بوسیدم...
داریوش دوباره تکرار میکند:
«ولی افسوس، تو زِ من
خیلی دوری... میدونم.»
اشکهایم برای سیصد و دومین روز،
باز هم سرازیر شدند.
تو به شهرِ ناکجای بیوفایی رفتی
و من ماندم؛
همان کسی که قرار است تا ابد به یادت بماند،
جایی حوالیِ درخت آسایش.
و من هنوز به شعر سعدی فکر میکنم؛
به آن لحظه،
به آن باران،
به آن شعر،
به آن زندگی.
#زهرایاهمان الیزابت بنت 💌🌻🍁