ویرگول
ورودثبت نام
الیزابت بنت👒💌🏛️🌻
الیزابت بنت👒💌🏛️🌻می‌گویند زیبا می‌نویسم و زیباگوش میدهم... نویسنده✍🏼📜📚 دانشجوی روانشناسی👩🏼‍🎓🧠 عکاس 📸و رویا پرداز🌻💌
الیزابت بنت👒💌🏛️🌻
الیزابت بنت👒💌🏛️🌻
خواندن ۱ دقیقه·۱ ماه پیش

سیصد و دومین روز🌧️📔

یادت هر لحظه همراه من است🌻💌🕯️🍁
یادت هر لحظه همراه من است🌻💌🕯️🍁

ولی افسوس، تو زِ من

خیلی دوری... می‌دونم.

داریوش گوش‌هایم را به سِحرِ خودش درآورده و انگشتم مدام دکمه‌ی تکرار را تکرار می‌کند.

تق...

تق...

تق...

به صندلی تکیه می‌دهم، پاهایم را روی میز می‌گذارم، سرم را به سمت پایین رها می‌کنم و به آن روزِ ابری فکر می‌کنم؛

همان روزی که زندگی، آغوشش را به روی خوشبختیِ من باز کرد.

باران می‌بارید؛

از همان باران‌هایی که ما دوست داشتیم.

از همان‌هایی که پشتشان قول و قرار بود و وعده و وعید...

یادت می‌آید؟

گفتیم باران که بارید، دیدارِ ما باشد؛

پل طبیعت، برای تماشای کارون.

یادت می‌آید می‌دویدیم تا خیس نشویم؟

تو لباس گرم تن نکرده بودی و موهای من، در حدِ یک فاجعه خیس شده بود.

آن تک‌درختِ بزرگ را به خاطر داری؟

همان که اسمش را گذاشتیم «درخت آسایش»...

همان که وقتی باران شدت گرفت و رعدوبرق، آسمان را خراشید،

زیر برگ‌های پهنش پناه گرفتیم.

تو دست‌های سردم را گرفتی و با ها کردن، گرمشان می‌کردی؛

من محوِ نگاه کردن به تمامِ تو بودم

و تو، غرقِ گرم کردنِ لرزش‌های تنم.

یادت هست آن لحظه چه برایم خواندی؟

بوسه‌ای به موهای خیسم زدی و گفتی:

«بگذار تا بگرییم چون ابر در بهاران

کز سنگ گریه خیزد روز وداع یاران»

من خندیدم.

حتی به معنایش توجهی نکردم.

تنها صدایت را شنیدم،

تنت را بوییدم

و صورتت را بوسیدم...

داریوش دوباره تکرار می‌کند:

«ولی افسوس، تو زِ من

خیلی دوری... می‌دونم.»

اشک‌هایم برای سیصد و دومین روز،

باز هم سرازیر شدند.

تو به شهرِ ناکجای بی‌وفایی رفتی

و من ماندم؛

همان کسی که قرار است تا ابد به یادت بماند،

جایی حوالیِ درخت آسایش.

و من هنوز به شعر سعدی فکر می‌کنم؛

به آن لحظه،

به آن باران،

به آن شعر،

به آن زندگی.

#زهرایاهمان الیزابت بنت 💌🌻🍁

پاییزجداییعشقداستانزندگی
۱۱
۰
الیزابت بنت👒💌🏛️🌻
الیزابت بنت👒💌🏛️🌻
می‌گویند زیبا می‌نویسم و زیباگوش میدهم... نویسنده✍🏼📜📚 دانشجوی روانشناسی👩🏼‍🎓🧠 عکاس 📸و رویا پرداز🌻💌
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید