
تو میآیی و من، آخرین نگاهِ نزدیکِ چشمهای خمارت را به قلبِ پر از اندوهم میسپارم. با لبهای لرزانم به سختی لبخند میزنم و سعی میکنم چیزی از آشوبی که درونم به پا شده، در صورتم پیدا نباشد. بوسهای به سرم میزنی، چمدان سنگینم را از دستم میکشی و با همان آرامش همیشگی، داخل صندوق میگذاری.
تمام مدت فقط نگاهت میکنم؛ دستهایت را که چمدان را با احتیاط جا میدهند، سرت را که کمی به جلو خم شده، پاهای رعنایت را و آن قامت آشنایی را که دلم میخواهد برای همیشه در حافظهام نگه دارم. جسمت را میبینم و روحت را مینوشم؛ انگار میدانم تا چند دقیقهی دیگر، هرچه از تو برایم میماند، همین تصویرهاست.
دوستت داشتم... با تمام جانم.
وقتی کارت تمام میشود، برمیگردی، لبخند مهربانی میزنی و در را برایم باز میکنی. سوار میشوم و روی صندلی همیشگیام مینشینم؛ همان صندلیای که برای من بیشتر از یک صندلی بود، حکم خانه را داشت. همانجایی که ساعتهای زیادی را، با مقصد و بیمقصد، در خیابانهای این شهر دوستداشتنی کنار تو گذرانده بودم. هر بار که مینشستم، انگار بخشی از زندگیام را دوباره پیدا میکردم.
اینجا همیشه جای من بود.
سرم را به شیشه تکیه میدهم و بیآنکه چیزی بگویم، به آهنگِ «صدای بارون» ستار گوش میدهم. باران آرام روی شیشه مینشیند و قطرهها یکییکی پایین میلغزند؛ درست شبیه اشکهایی که دیگر برای پنهان کردنشان تلاشی نمیکنم.
دستم را محکم میگیری.
مثل همیشه طاقت نمیآوری و دستت را کنار میزنی تا صورتم را ببینی.
یادت میآید؟
سرم را در آغوشت میگیری و آرام میگویی: «دوباره بهزودی همدیگر را میبینیم، به تو قول میدهم.»
اما مگر میتوانستم باور کنم؟ مگر میشد؟
توان نگاه کردن به چشمهایت را نداشتم. میترسیدم اگر یک بار دیگر به آن چشمها نگاه کنم، تمام آن چیزی که با زحمت در خودم نگه داشتهام فرو بریزد.
دوباره حرکت میکنیم و اینبار مسیرمان به ترمینال ختم میشود. هرچه به آنجا نزدیکتر میشویم، احساس میکنم فاصلهی من و تو نه با کیلومتر، که با هر متر از خیابان بیشتر میشود. لحظهی خداحافظی از همیشه نزدیکتر شده بود و من، با تمام وجودم، از رسیدنش میترسیدم.
احساس میکردم قلبم، همان قلبی که تمامش از عشق تو پر بود، دیگر توان ادامه دادن ندارد. فکر برگشتن به زندگیای بدون تو، آنقدر سنگین بود که از پا افتاده بودم. چطور قرار بود دوباره صبح شود و تو نباشی؟
در هیاهوی جمعیت، مرا به سمت خودت میکشی و سرم را روی قلبت میگذاری.
آرام میگویی: «گوش کن...»
و من گوش میدهم.
«دارد نابود میشود... دارد میایستد.»
از دردِ دوریِ پیش رو، از صبحهای بیتو، از شبهایی که قرار است بیصدایت بگذرند، از زندگیِ بیتو و از همین شهری که بدون تو دیگر شبیه قبل نخواهد بود ،چطور قرار بود در همین شهر راه بروم و تو در هیچکدام از خیابانهایش کنارم نباشی؟
من چیزی نمیگویم. فقط دستهایم را دور تنت محکمتر میکنم؛ آنقدر محکم که انگار اگر کمی بیشتر نگهت دارم، اگر انگشتهایم را محکمتر به لباسَت گره بزنم، اگر حتی یک ثانیه دیرتر رهایت کنم، میتوانم زمان را هم وادار به ایستادن کنم.
اما زمان برای دلِ آدمها دل نمیسوزاند.
سرم را بلند میکنم. چشمهایم به چشمهایت میافتد و برای چند ثانیه، هیچکداممان حرفی نمیزنیم. همان سکوتی که بیشتر از هر جملهای حرف دارد. لبخند میزنی؛ همان لبخند آشنایی که همیشه خیالم را راحت میکرد، اما اینبار نمیتواند مرا آرام کند.
با صدایی که خودم هم به سختی میشنوم، میگویم:
«نمیتونم سوار شم.»
تو چیزی نمیگویی. فقط دستت را روی صورتم میگذاری و با انگشت شستت اشک گوشهی چشمم را پاک میکنی. بعد، انگار که تمام حرفهای دنیا را در یک جمله خلاصه کرده باشی، آرام میگویی:
«زبانِ خامه ندارد سرِ بیانِ فراق
وگرنه شرح دهم با تو داستانِ فراق.»
لبخند تلخی میزنم. چه خوب میدانستی کلمات، درست در لحظهای که بیش از همیشه به آنها احتیاج داشتم، از من فرار میکردند.
بوسهای روی سینهات میزنم. جای رژ قرمز لبهایم روی لباس سفیدت میماند؛ لکهای کوچک و سرخ، درست روی جایی که قلبت میتپد. چند ثانیه نگاهش میکنم و با خودم فکر میکنم کاش میشد همینجا، همینطور، بخشی از من روی تو بماند؛ چیزی که حتی بعد از رفتنم هم از بین نرود.
آخرین بار بغلم میکنی؛ اینبار طولانیتر از همیشه.

و من تمامِ خودم را در آغوشت جا میگذارم؛ تمام ترسهایم را، تمام دلتنگیهایم را و تمام روزهایی را که قرار است بدون تو بگذرانم. انگار میدانم بعد از این آغوش، دیگر هیچ آغوشی برایم شبیه این نخواهد بود.
بعد آرام از من جدا میشوی.
یک قدم عقب میروی.
من هنوز نگاهت میکنم.
قدم دیگری برمیداری و من هنوز همانجا ایستادهام.
دلم میخواهد صدایت کنم؛ دوباره صدایت کنم و بگویم صبر کن. بگویم چمدانم را برمیگردانم. بگویم اصلاً نمیروم. بگویم هرچه قرار است بشود، بگذار همینجا بمانم.
اما هیچکدام از این کلمات از لبهایم عبور نمیکنند. فقط لبهایم تکان میخورند و صدایی از من بیرون نمیآید.
بالاخره سوار میشوم.
در بسته میشود و ناگهان بین من و تو یک شیشهی سرد قرار میگیرد.
دستم را روی همان شیشه میگذارم.
تو آن طرف ایستادهای.
دستت را بالا میآوری و کف دستت را به شیشه میچسبانی.
دستهایمان با فاصلهی یک شیشه، برای آخرین بار به هم میرسند.
ماشین حرکت میکند.
تو کوچکتر میشوی.
اول صورتت، بعد شانههایت و بعد تمام قامتت.
و من هنوز دستم روی شیشه است؛ انگار میتوانم با همین لمسِ بیفایده، رفتنت را متوقف کنم.
تا وقتی که دیگر نمیبینمت.
تا وقتی که شهر، تو را از من میگیرد.
سرم را روی صندلی میگذارم و چشمهایم را میبندم. برای چند لحظه فقط صدای حرکت ماشین و بارانی را میشنوم که هنوز بیرحمانه روی شیشه میبارد.
و ناگهان شعری در ذهنم جان میگیرد؛ شعری که انگار حافظ، سالها پیش، همین لحظهی مرا دیده بوده است.
زیر لب میخوانم:
«کنون چه چاره که در بحر غم به گردابی
فتاد زورق صبرم ز بادبان فراق
بسی نماند که کشتی عمر غرقه شود
ز موج شوق تو در بحر بیکران فراق
اگر به دست من افتد فراق را بکشم
که روز هجر سیه باد و خان و مان فراق»
صدایم در آخرین کلمه میشکند.
چشمهایم را باز میکنم.
شهر هنوز همان شهر است. چراغها روشناند، آدمها در رفتوآمدند، ماشینها از کنارمان میگذرند و زندگی، بیآنکه بداند چیزی درون من فرو ریخته، همچنان ادامه دارد.
اما برای من، چیزی متوقف شده است
نه عشقمان.
نه تو.
فقط آن نسخهای از زندگی که در آن، هر وقت دلم میگرفت، میتوانستم دستم را دراز کنم و دستت را پیدا کنم.