مغموم و غمزده بودم،
از آن روزهایی که غمِ عالم، دردناکتر از زهرِ تلخِ بی حاصلی ، در خانهی دلِ کوچکم رهننشین شده بود.
کوله ام را بر دوش انداخته بودم و با پاهایی که خستگی را تا مغز استخوان میچشید خودم را به در خروجی رساندم.
هوا ابری بود ، ابرهای آبیِ پررنگ ،سنگین و درهم ، بالای شهزگر ایستاده بودند و تاریکی زودتر از موعد بر زمین پهن شده بود .
عصر دیگر رنگ عصر نداشت.
سرم پایین بود و چشمهایِ پر فروغِ به قول تو دلنوازم را به زمین دوخته بودم
چشم هایی که همیشه حکم لبِ خندان را برای اطرافیانم داشتند
به یاد حرف تو افتادم
که همیشه میگفتی« چشم هایِ پر طنینت را دوست دارم
مثل نُتِ می، در میانِ سکوتِ یک پیانو؛
کوچک، اما آنقدر زنده که تمامِ سکوت را میشکند.»
راه میرفتم وخودم را به جلو میکشیدم با آخرین ذره های توانم ..
فکر قسط ، شهریه،خرید های ضروری،باشگاه و ورزش ،رویاهای آینده ، و آن کوچیک ترین نیاز هایی که برای دیگران حجم کوچکی دارد اما برای آدمی که هرروز حسابِ دخل و خرجش را با رویاهایش میسنجد گاهی به بزرگی یک کوهِ زیرِ دست تیشه ی فرهاد است
و میان همه این روزها من باختن را پر رنگ تر میبینم در صفحه ی جوانیِ ارام آرام گسیخته ام
وقتی که نه شب های دخترانه ام به سادگی میگذرد،نه روزهای کش دارِ و خستگی .
هر شب چیزی از من کم میشود و هر صبح پیش از آن که آفتاب هم خودش را به سماء برساند، دوباره باید تکه های خودم را جمع کنم و با لبخند به زندگی تحویل بدهم
و با این حال ، لااقل آن دفترِ کاهیِ نازِ گوشه ی کیفم همیشگیست... همان که صفحه هایش همیشه پر است از قصههای ناز و ناب ، از زندگی که میخواهم زیبایی اش را از هرچیزی که شده بگیرم تو بگو از بالِ پروانه حتی.
حالا که مینویسم پنج سالی میشود که جوانی ام در قسمتِ تلاش میگذرد ،قسمت جنگیدن،دوویدن ،کار کردن و کم نیاوردن
میدانم ،خوب میدانم که حالا حالا هم تمام نمیشود میدانم برای جان کندن هنوز نفس دارم
اما گاهی ، در خلوت خودم ،در صبحِ بیداری ، عصرِ برخیزیدن ، در غروب های جنگیدن و بی وقفه کار کردن و شبهایی که نای ایستادن روی پاهایم را هم ندارم این سوال های سرسام آور می آیند و مینشینند روبه رویم : جان بکنم برای چه؟
وقتی که چند روز پیش، قیمت یک لپتاپ را پرسیدم.
گفت: «صد میلیون.»
مقداری کم داشتم.
گفتم اشکالی ندارد. جورَش میکنم.
و جور کردم.
اما تا آمدم و صد میلیون را جمع کردم، قیمتش شد صد و هشتاد میلیون.
باز تلاش کردم. به هر دری زدم. از این طرف و آن طرف جمع کردم. باز هم توانستم جور کنم.
این بار شد دویست و ده میلیون.
همانجا ایستادم.
نه جلوی فروشگاه، که انگار درست وسطِ زندگی.
به قیمت نگاه کردم، به پولهایی که با هزار زحمت جمع کرده بودم، به سالهایی که گذاشته بودم، به جوانیای که هر روز اندکی بیشتر از من دور میشد.
و برای اولین بار، دیگر ندویدم.
قیدش را زدم و برگشتم خانه.
شاید غمانگیزترین قسمتِ ماجرا این نبود که نتوانستم آن لپتاپ را بخرم.
غمانگیز این بود که فهمیدم هرچه بیشتر میدوم، خطِ پایان هم بیشتر از من فاصله میگیرد.
و من میمانم با دستهایی پر از خستگی و دفتری کاهی در گوشهی کیفم که هنوز در آن، برای رؤیاهایم جا هست
و من هم همین میمانم همیشه
همان دخترِ قصهنویسی که دفتر کاهیاش را گوشهی کیفش گذاشته و همه جا همراه خود کرده،
همان که هنوز، با وجود تمام حسابها و قسطها و شهریهها و قیمتهایی که هر روز بالاتر میروند، گوشهای از دلش را برای رؤیاهایش خالی نگه داشته است.

شاید یک روز، نه امروز، نه فردا، اما یک روز،
زندگی دست از گرانتر شدن بردارد و من، بالاخره، به اندازهی یک رؤیا از زندگیام سهم داشته باشم.