بهترین کاری که در آن عصر سرد زمستانی کردم پوشیدن بارونی مشکی ام بود. باران مهمان تن پوشیده ی من شد..
در مسیر پیاده رو آهسته قدم برمی داشتم و به زیباییِ قطراتی که آوای خوش زمستان را تکرار کنان برایم زمزمه میکردند گوش میسپردم...لبخندِ غمگینِ روی لبهایم کمرنگ تر نمیشد تا اینکه برای ورود به کتابفروشیِ همیشه محبوبم مجبور به ترک تماشای باران گوش نواز شدم .
پله هارا یکی یکی طی میکردم و از صحنه صحنه ی دیوار های ورودی، که مملو از هنر و دست های ورزیده بود چشم برنمیداشتم
اولین مقصدم در این عصرِ طناز، فروغ بود . نمیتوانستم از «ایمان بیاوریم به اغاز فصل سردش »بگذرم
دست های یخ زده ام را که از سرمای دی ماه اهواز به خود میلرزیدند در جیب کاپشنم فرو کردم و از بین کتاب هایش دنبال کتابی با همان نام میگشتم
کلکسیونی از فروغ
و این تمام ذوق و خوشحالی من بود برای آمدن و سر زدنِ همیشگی به کتابفروشی های گوشه و کنار شهر.
پیدایش کردم از لابه لای ی آن جشن باشکوه،
بیرون کشیدمش و صفحاتش را ورق زدم
صدایی در گوشم گفت :
در شهری که دیوارهایش از سکوت و برف پوشیدهاند،
ماندهام میان فصلها، جایی که گرمای عشق فراموش میشود.
زنان در میان کوچهها، خاطرهی خورشید را در قابهای خاکستری جستوجو میکنند،
و صدای زنگی دور، یادآور روزهاییست که پنجرهها هنوز نفس میکشیدند.
اما در دلِ همین سردی، نشانهای از آغاز هست؛
مانند دانهای کوچک که زیر برف آرام رشد میکند،
یا نوری مردد که از پسِ ابرها سرک میکشد و میگوید:
«هنوز باید زیست، هنوز باید امید داشت.»
پس ایمان بیاور،
به روزی که دوباره باد بوی شکوفهها را میآورد،
و زمین پس از این خواب طولانی، از نو زندگی را به خاطر میآورد.
تحمل برگشتن به صدایی که شنیدم را نداشتم
چشمانم را بستم و چند نفس عمیق پشت سرهم کشیدم
کتاب را در قفسه و سرجایش گذاشتم و خیلی زود از آنجا فاصله گرفتم
اشتباه کردم حتما اشتباه کردم .
باید میرفتم سراغ آنا کارینا کتاب بعدی که در لیستم بود
دستی کشیدم تا از میان کتاب ها انتخابش کنم اما دستی دیگر آن را بیرون کشید
به نشانه ی اعتراض برگشتم و با چشم هایی که هرگز نباید روبه رو شدم. صفحه ی اول را باز کرد و باسری که پایین بود گفت «هر کس قلبِ خودش را میشناسد، اما هیچکس نمیتواند قلبِ دیگری را بشناسد.»
پس اشباه نمیکردم خودش بود
یقه اسکی سفید و بارونی مشکی همراه شلوار مشکی و کفش سفیده براقش
ته ریش بلندی داشت
برعکس هرروز و هر زمان از گذشته
اینجا چه میکرد ؟
به سمت خروجی حرکت کردم که با شنیدن اسمم متوقف شدم
درست ۲۴۵روز بود که این صدا را نشنیده بودم
درست ۲۴۵روز!
+گاهی اوقات آدم ها. لایق بخشیده شدن نیستند
-اما گاهی اوقات هم بخشش کار آدم های لایقه
پوزخندی زدم .با گلوی فشرده شده گفتم میشه بری و روزی هزار بار آهنگ آدما از گوگوش رو گوش بدی؟
سرش رو انداخت پایین و گفت یادته اون عشق رسوا یادته ؟
اون همه دیونگی ها یادته ؟
از در ورودی خارج شدم باران خیلی تند تر شده بود
برایش میمردم و بعد از این همه روز هنوز ذره ای از احساس شکست خورده ام کم نشده بود
اما اشک های بی جوابم و سوال های دفن شده و روزهای برباد رفته ام دیگر نمیتوانند پذیرای عشقی مرده باشند
در قلب من روزی کسی بود و حالا جنازه ی دفن شده ی او در گوشه ای غمزده برای همیشه باقی خواهد ماند
عشق برگشته برای من عشق خوبی نخواهد شد
و رفته ی بیجواب همان بهتر که برنگردد
صورتم از باران خیس شده بود و اشک های خشک شده ام از درون قلبم میگریستند با خودم تکرار کردم:
چون برگِ خشکی که از شاخه میبرید.
نبودنت، سایهای سنگین کشیده بر دل،
و قصهی ما، ناتمام مانده در اوجِ حل.
هر گوشه از شهر، تو را فریاد میزند،
با هر نفس، یادِ تو را تازه میکشد.
دیروز، نفسهای گرمت بود و امشب،
سکوتی سرد، که میلرزاند مرا از تب.
بگو کجا رفتی، ای چراغِ خاموشِ شب؟
که بیتو، هر فانوسِ دیگر، بیاثر است.
ماندهام با گیسوانِ خاطره در باد،
و بغضِ عشقی که جا مانده در این یاد.
#توی پست بعدی حرفهای آقا پسر رو میخونیم 🫠💔
